Wie ben jij? Ben je een mens, of ben je een merk? Doe je aan personal branding? Of brand je je daar liever niet aan. Verkoop je jezelf of ben je jezelf?
Het klinkt gek personal branding, maar tegenwoordig is het hot: jezelf neerzetten als merk. Als ik ernaar zoek op internet vind ik dit: “personal branding is een continu proces. Je moet je merk continu in stand houden en verbeteren.” En ook: “In een competitieve arbeidsmarkt is het belangrijk om op te vallen. Creëer een positieve reputatie. Door je sterke punten te benadrukken en te communiceren, bouw je vertrouwen op en vergroot je je kans op succes. Door je te focussen op je persoonlijke merk, kun je een positieve en herkenbare indruk achterlaten, en je daarmee onderscheiden van anderen.”
Zou het echt werken? Veel mensen geloven er tegenwoordig in, anders kon je er geen cursussen in volgen. Maar hoe maakbaar ben je eigenlijk? En hoeveel in-spanning kost het wel niet om het beeld van jezelf – dat je eerst zorgvuldig gecreëerd hebt – in stand te houden. En wat gebeurt er als je uit je rol valt? Ben je dan nog wel geloofwaardig. Vertrouwen mensen je dan nog?
En hoe verhoudt zich dit tot yoga, waarin we ervan uitgaan, dat je niet je lichaam bent, niet je gedachten, niet je gevoelens, niet je emoties, niet je ego, maar dat wat altijd onveranderlijk aanwezig is, als de toeschouwer van dat alles. Dat wat al die tijd al heel is, volmaakt, terwijl jij op zoek bent naar succes en geluk in de buitenwereld.
Waar identificeer je je mee? Met je rollen? Je succes? Wat is je definitie van geluk? Succesvol zijn? Wat is succes? Veel geld verdienen? Veel volgers hebben? Een influencer zijn op social media? En hoeveel tijd, energie en inspanning kost het om dat merk van je in stand te houden? En alle andere merken, pardon mensen, om je heen net een stapje voor te zijn?
Wat voor wereld crëeren we met elkaar, waarin we op moeten vallen door onze sterke punten te benadrukken en onze zwakke punten te verzwijgen. Een wereld waarin het recht geldt van de sterkste, de slimste, de mooiste en het meest geslaagde merk. En wat doet dit met de mensen die niet mee kunnen komen? Het zijn er steeds meer. Zij die niet zo slim zijn, net wat langzamer, minder perfect en succesvol. Zij voelen zich mislukt en raken depressief en ontmoedigd.
Hoe zou het zijn, als we daar allemaal niet meer aan mee zouden doen? Wat voor beweging kunnen we met elkaar maken om dit proces te stoppen. Hoe zou het zijn als de wereld inclusief zou zijn in plaats van exclusief. Als we elkaar – en in de eerste plaats onszelf – konden omarmen, inclusief al onze imperfecties. Als we van onszelf zouden kunnen houden, precies zoals we zijn. En als we anderen in ons hart zouden kunnen sluiten, precies zoals zij zijn.
Wie vertelt ons dat we niet goed genoeg zijn? Hoe diep geworteld is dat patroon? We hebben het vaak al zeer jong meegekregen in onze opvoeding. Het kan altijd beter, sneller, mooier en nog beter. We moeten uitblinken, succesvol zijn, beter dan de ander. Ik herinner me een spreuk:
“Don’t walk in front of me, I may not follow,
don’t walk behind me, I may not lead,
just walk beside me and be my friend.”
Laten we naast elkaar lopen, elkaar de hand reiken en ons mens zijn vieren. Laten we elkaars vriend zijn, en stoppen met doen alsof. We zijn goed zoals we zijn, precies goed.
Veel liefs,
Ans
P.S. Hoe zie jij jezelf? En wat laat je van jezelf zien aan de ander? Mag je jezelf zijn? En wat post je over jezelf?