Ik herinner me nog goed het moment dat ik haar voor het eerst zag: Isolde. In haar net geopende yogastudio in Weesp. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze had zoooooo’n bos bloemen voor me mee, om me te bedanken voor mijn hulp bij het opzetten van haar studio. We konden toen niet vermoeden welke weg we samen zouden gaan…
Ze was in het diepe gesprongen. Net als ik een aantal jaar daarvoor. We hadden geen idee waar we aan begonnen en hebben elkaar leren zwemmen, zijn meerdere keren kopje onder gegaan, soms zelfs bijna verdronken. Maar altijd kwamen we weer boven water.
Vooral in de Corona periode trokken we intensief samen op. We hingen bijna dagelijks aan de telefoon om te overleggen hoe we met de nieuwe maatregelen om zouden gaan. Isolde had ervaring met Momo Yoga en hielp mij, samen met haar lieve collega Sigrid. En op mijn beurt deelde ik teksten met haar voor de nieuwsbrief. We vingen elkaar op als het tegen zat en vierden samen onze successen. We huilden bij elkaar uit en hielpen elkaar om de moed erin te houden.
Hoe zou het zijn als we onze talenten en kwaliteiten zouden kunnen laten stromen, zonder bang te zijn voor het resultaat? Wat als we elkaars hand vast zouden houden om samen de vele uitdagingen van het leven aan te gaan? Wat als we elkaar zouden steunen en verwelkomen in plaats van bekritiseren en afkeuren?
Wat als we onszelf zouden zien voor wie we werkelijk zijn? Wat als we groots mochten zijn in plaats van klein? Wat als we ons licht zouden laten stralen? Zouden we dan het duister kunnen verlichten als duizenden kleine sterren?
Ik groet het licht in jou en wens je een stralende kerst en liefdevol 2024 toe!
Namasté,
Ans
P.S.
Hoe ga jij om met je collega’s en concurrenten? Hoe werk jij samen met anderen? Kun je om hulp vragen als je het nodig hebt? En wat deel jij met anderen?