Wat een magie er kan ontstaan als je de controle loslaat, heb ik weer eens mogen ervaren in mijn eerste buitenles na de vakantie. Ik voelde me niet lekker toen ik opstond en deed nog een poging om mijn les te laten vervangen, maar het universum had kennelijk iets anders voor me in petto…
Toen er niet op de oproep voor vervanging werd gereageerd, besloot ik er maar voor te gaan en me over te geven. Vlak voordat ik wegging kreeg ik een ingeving en verving het grote picknick kleed in mijn tas voor een groot katoenen doek met een mandala erop. En daarna kleedde ik me nog om in een andere broek.
Eenmaal in de boomgaard installeerde ik me op het grote doek. Ik dacht nog even, wow het is wel echt megagroot, zal ik het dubbel vouwen? Dat is wat bescheidener, maar helemaal groot is mooier. Dus ging ik voor groot. En toen begon de les.
De avond ervoor had ik als thema voor de les intuïtief een tekst gekozen uit een boek van Elif Shafak. Na een korte intro las ik de tekst voor:
“Bomentijd is cyclisch, terugkerend, eeuwigdurend, het verleden en de toekomst ademen in dit moment en het heden stroomt niet noodzakelijkerwijs in één richting. Het tekent cirkels binnen cirkels… Bomentijd is vergelijkbaar met verhalentijd en net als een verhaal groeit een boom niet in volmaakt rechte lijnen, mooie bochten of rechte hoeken, maar buigend en kronkelend en splitsend en in fantastische vormen…”
En toen gingen we staan. Ik keek omlaag en zag de grap die het universum met me uitgehaald had. Ik keek naar een levensgrote cirkel onder me, verwijderde mijn mat die erover heen lag en begon te lachen. Hoe is het mogelijk. Ik sta in het midden van een cirkel binnen cirkels!
En even later bij een vooroverbuiging zag ik het cirkel patroon op mijn broek en ik proestte het uit en voelde me verbonden en wist weer: oh ja, ik hoef niets te doen, ik hoef alleen maar beschikbaar te zijn, mijn gevoel te volgen en me te laten leiden. Het werd een les vol inspiratie en verbinding, vloeiende bewegingen in cirkels en spiralen. En daar kwam weer een verhaal uit voort 🤪
Heb jij wel eens zo’n ervaring die je vleugels geeft? En vertrouwen dat je de regie mag loslaten en je mag laten leiden door de onzichtbare draden van het universum? Wat zou er gebeuren als we ons vaker over konden geven aan het niet weten en ons kleine beperkte ikje in de handen zouden kunnen leggen van het grote mysterie?
Ik wens je vleugels om te vliegen,
Ans