Als een Japanse Geisha in een smalle kokerrok loop ik over de hei. Voetje voor voetje schuifel ik voort. ik heb pijn. Een paar dagen daarvoor schoot het in mijn rug en mijn verkrampte spieren geven nog niet erg mee…
De aanleiding was iets heel kleins: ik zette een roos in een vaas die op de grond stond. En ineens zat ik op slot. Soms zakte de pijn wat af en dan was er ineens een pijnlijke scheut bij een verkeerde beweging. Langzaam maar zeker legde de pijn mij stil. Ik liet mijn lessen vervangen en zei afspraken af. En om eerlijk te zijn was dat niet eens onaangenaam. Stiekem genoot ik van de rust en het wegvallen van verplichtingen, hoe leuk ze ook zijn. Tijd voor jezelf vrij maken, is niet altijd mijn eerste keus, maar kennelijk had het nu prioriteit.
En terwijl ik over de hei loop onderzoek ik de pijn. Als ik me ervoor openstel, is het eigenlijk niet eens zo erg. Het is een sensatie die aanwezig is en om aandacht vraagt. Het brengt me weer in verbinding met mijn lichaam en vraagt om subtiele afstemming. Zodra ik iets te ver ga, komt er een pijnscheut die me waarschuwt. En geleidelijk aan kom ik tot het inzicht dat de pijn niet iets is om van weg te vluchten, maar dat het me beschermt. Het houdt me veilig en is mijn bondgenoot.
Dat inzicht ontroert me. De pijn hoort erbij en zorgt voor mij. Het is niet iets dat zo snel mogelijk verdoofd hoeft te worden. Het mag gevoeld worden en heeft me iets te vertellen. Het geeft aan dat ik ergens te ver ben gegaan en subtieler mag afstemmen.
In de loop van de dagen ebt de pijn geleidelijk aan weg en nu geniet ik weer van de bewegingsvrijheid. Dankbaar voor het inzicht dat het me heeft gegeven, denk ik aan de mensen die leven met chronische ziekte en pijn. De wanhoop die ze moeten voelen als blijkt dat wat ze ook doen, hun pijn niet overgaat of hun ziekte niet geneest. Groot respect heb ik voor hen, want zij zijn een lange weg gegaan en het enige dat ik kan hopen is dat ze blijven vertrouwen op hun lichaam en zich verbonden blijven voelen. Als dit voor jou geldt, dan wens ik je toe dat je je pijn en ziekte kunt dragen en dat je je kunt laten dragen door je naasten en het grote geheel.
In dankbaarheid,
Ans
P.S. Hoe verhoud jij je tot pijn? Kun je je pijn omarmen en er laten zijn? Of ga je het gevecht ermee aan? Wat heb jij ooit geleerd van pijn? En waar ben je dankbaar voor?