Daar loop ik dan in mijn nieuwe tweedehands mantel over de hei. Het regent en ik stap stevig door op het ritme van mijn mantra. Bij elke stap laat ik wat meer los en voel ik de spanning en vermoeidheid van de afgelopen periode van me afglijden…

Zodra we de drempel over stappen komen we in een andere wereld. “Hier hebben we alle tijd” staat er bij de klok en dat is duidelijk voelbaar. Björn staat bij de ingang met een gelukzalige blik een beetje dromerig om zich heen te kijken terwijl wij een tafeltje uitzoeken.

Het is zondagmiddag en ik lig op bed. Het is snikheet, ik heb net gedoucht en mooie kleren aan gedaan. We gaan ergens heen, maar ik mag niet weten waarheen. Tien voor drie en niet eerder!” zegt Waldy. Hij is streng en laat verder niets los. Ik voel me ongemakkelijk bij het niet weten, maar ik heb een vaag vermoeden…