In deze donkere decembermaand gaan mijn gedachten uit naar de kerstvieringen in Yogacentrum Utrecht waar ik mijn opleiding volgde. Mijn leraar Rob Obermeijer vertelde elk jaar hetzelfde kerstverhaal. En dat verhaal wil ik graag met jullie delen…
Het gaat over een aan lager wal geraakt klooster. Al geruime tijd kwamen er geen nieuwe monniken meer bij, iedereen was een beetje ingedut en de abt was ten einde raad. Waar was de geestdrift gebleven?
Op een dag trok de abt erop uit en ging het bos in. Diep in het woud verbleef hij bij een wijze kluizenaar en vertelde hem zijn zorgen. “Hoe moet het nu verder met het klooster? We zijn allemaal oud en moe en de spirit is weg.” De kluizenaar luisterde in stilte en samen zaten ze geruime tijd bij het haardvuur te mediteren. Bij het afscheid sprak de Wijze de woorden: “De messias is zeker onder jullie.”
De abt begreep er niets van en ging terug naar het klooster. “En”… zeiden de monniken “wat zei de kluizenaar?” “De messias is zeker onder julie” zei de abt terwijl hij zijn handen in de lucht hief. Vol verbazing keken ze hem aan, wat een vreemd antwoord.
De volgende dag toen de tuinman aan het werk was in de tuin, dacht hij na over de woorden van de kluizenaar en kwam tot de conclusie dat als er iemand onder hen de messias moest zijn, dat dat vast en zeker de kok zou zijn. Want niemand kon zulk heerlijk eten maken met zoveel liefdevolle aandacht. De kok op zijn beurt dacht aan de tuinman: “Ja, hij moet het zijn, want hij verzorgt de tuin zo toegewijd en kweekt zulke heerlijke groentes en kruiden en prachtige bloemen.”
De abt dacht aan zijn vriend, die zijn grote steun en toeverlaat was en hem altijd zo goed kon troosten als hij bedroefd was. “Als iemand de messias is, dan moet hij het wel zijn.” Een andere monnik, dacht aan zijn celgenoot, die was zo wijs en zonder oordeel. Hij voelde zich altijd zo gezien door hem en op zijn gemak. “Ja, hij is vast en zeker de messias.”
Langzaam maar zeker keerde de geestdrift terug in het klooster en kwam het tot leven. Voorbijgangers bleven staan om de bijzondere sfeer te voelen en kwamen naar de diensten in de kerk. En het duurde niet lang of er traden jonge monniken in het klooster. De spirit was terug. De abt bedankte in stilte de wijze kluizenaar die zo treffend had gezien dat het licht in ons allemaal aanwezig is. We zijn het alleen vergeten.
Ik wens je liefdevolle en sfeervolle dagen vol (innerlijk) licht ✨✨
Ans
P.S. Wie is jouw lichtpuntje? Kun je het licht in jezelf zien en laten stralen? Naar wie gaan jouw gedachten uit in deze donkere dagen? Voor wie kun jij een lichtpuntje zijn?